Χαρίστε ένα ποίημα δικό σας ή του αγαπημένου σας ποιητή, κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε βδομάδα, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή!

 

Αφήστε το ποίημα που επιλέξατε να χαρίσετε με τη μορφή σχολίου που δημοσιεύεται αμέσως. Τα ποιήματα που αποστέλλετε θα «ανεβαίνουν» το συντομότερο και θα συμπληρώνουν το παρόν post «Χάρισε ένα Ποίημα» το οποίο συνεχώς θα μεγαλώνει.

 

   

ΜΕΘΥΣΤΕ (Σαρλ Μποντλέρ, Πεζά Ποιήματα)

 

Πρέπει να ‘σαι πάντα μεθυσμένος. Εκεί είναι όλη η ιστορία : είναι το μοναδικό πρόβλημα. Για να μη νιώθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου που σπάζει τους ώμους σας και σας γέρνει στη γη, πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα. Αλλά με τι; Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει. Αλλά μεθύστε. Και αν μερικές φορές, στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πρά­σινο χορτάρι ενός χαντακιού, μέσα στη σκυθρωπή μοναξιά της κάμαρας σας, ξυπνάτε, με το μεθύσι κιόλα ελαττωμένο ή χαμένο, ρωτήστε τον αέρα, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, το κάθε τι που φεύγει, το κάθε τι που βογκά, το κάθε τι που κυλά, το κάθε τι που τραγουδά, ρωτήστε τι ώρα είναι- και ο αέρας, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, θα σας απαντήσουν : «Είναι η ώρα να μεθύσετε! Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθύστε· με­θύστε χωρίς διακοπή! Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει».

(Μίσκιν)

ΑΧΡΑΝΤΟΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ

 Είσαι αγία
της ανηθικότητος
και της λαγνείας

Θηριώνυμη του πάθους

Ερωτικού ψυχορραγήματος
είσαι
ο Σπασμός

Εκδύεσαι των φυλλωμάτων σου
και απονέμεις στην όραση
την αδήριτη
διαύγεια της γυμνότητος

Ενδεδυμένος
τα δαιμονικά μου άμφια

Ιερουργώ
με ευλάβεια
εξοντωτική
στη μυσταγωγία του σώματος

Και καταβαίνω
Σύσσωμος
στο ευλύγιστο τόξο των μηρών σου

Και υποτάσσομαι

Ενώπιος
στο θρίαμβο
της ροής σου

Μηδέποτε κοινωνίαν
πλην αυτής
του υγρού ιάσμου σου
θα μεταλάβω.

 (Γιάννης Τόλιας)

 «Ως το μεδούλι του ονείρου: Φοίνικες, άμμος, ήλιος
και θάλασσα.
Και αναπολήσεις αδιάκοπες ανύπαρκτων τοπίων.
Ζαλίζουν το βέλος του χρόνου.
Ανακτούν την αναλλοίωτη νιότη του ρεμβασμού.»

 «Τυπολατρεία και σύμβολα.
Ιστορία και παραδόσεις.
Πιθάρια με κρυμμένη γνώση.
Ολέθρια κουτιά της Πανδώρας.
Τα διυλίζουν άφρονες και παράφρονες.
Περαστικοί απο το καρναβάλι της ζωής.»

 «Είναι μειδίαμα ανεπαίσθητο
η αόρατη χαρά της ζωής.
Πυροδοτεί ελπίδες και αγώνες και
ωκεάνεια συναισθήματα.
Οδηγεί την ατέρμονη πορεία προς την
συνεργατική αρμονία.
Την απόλυτη αντικαρκινική προστασία
του παντός.»

 (Γρηγόρης)

ΕΧΩ ΠΟΘΗΣΕΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ
Ντύλαν Τόμας ( ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας 1914-1953)

Έχω ποθήσει να ξεφύγω
απ’ τη μανία του τετριμμένου ψέματος
και των παλιών τρόμων το αδιάκοπο κλάμα
γερνώντας πλέον φοβερά καθώς η μέρα
πάνω απ΄ το λόφο τραβά για το πέλαγο το βαθύ.
Έχω ποθήσει να ξεφύγω
απ’ των χαιρετισμών τη συνεχή επαναφορά,
γιατί στοιχειά ο άνεμος είναι γεμάτος
και στοιχειωμένους αντιλάλους το χαρτί,
σημάδια και καλέσματα η βροντή.

Έχω ποθήσει να ξεφύγω μα φοβάμαι,
λίγη ζωή περισωμένη αν ξεπηδούσε
απ΄το παλιό το ψέμα που ανάβει καταγής,
ανάερα σκάζοντας, θα μπορούσε μισότυφλο να με αφήσει.
Μήτε απ΄ τον τρόμο τον αρχαίο της νυχτός,
το βγάλσιμο του καπέλου,
τα χείλη τα σμιγμένα στο ακουστικό.
Θα πέσω στα χέρια του θανάτου.
Από τούτα δεν με νοιάζει να πεθάνω:
Μισά ψέματα, μισά συμβάσεις.

(Δημήτρης Αλεξάκης)